Kwiaty akacji, robinia akacjowa cz 2 przepis na syrop i wywar

Robinia akacjowa i jej właściwości zdrowotne.

Robinia akacjowa zawiera olejki eteryczne, flawonoidy,
barwniki antocyjanowe oraz związki cukrowe.
Jest rośliną inwazyjną, która rozrasta się w szybkim tempie.
Surowcem zielarskim w przypadku akacji są tylko jej kwiaty,
 które posiadają cudowny miodowy aromat i pięknie wyglądają.

Rosną w gronach. Wpływają one pozytywnie na układ moczowy działając moczopędnie,
stosowane są także przy stanach zapalnych nerek.

Ponadto kwiaty robinii są pomocne w dolegliwościach układu pokarmowego,
 szczególnie przy nadkwaśności, problemach trawiennych oraz przy wrzodach.
 Akacja działa także odtruwająco, pozwala usunąć z organizmu toksyny.
Ma również właściwości wyciszające i relaksujące.
Można ją stosować wspomagająco przy reumatyzmie i chorobach skóry.
Kwiaty akacji działają także rozkurczowo, przeciwzapalnie, wzmacniająco oraz żółciopędnie.

Syrop z kwiatów robinii.

Do syropu z kwiatow robinii potrzebujemy:

    60 g płatków kwiatów akacji bez zielonych części
kilogram cukru,
  jedną cytrynę,
litr wody

    Wodę, cukier i sok z cytryny podgrzewamy mieszając do momentu kiedy cukier się rozpuści,
 następnie doprowadzamy go do wrzenia, zdejmujemy z palnika i odstawiamy do przestygnięcia.
    W minimum dwulitrowym słoiku umieszczamy płatki kwiatów akacji,
 zalewamy je przestudzonym syropem cukrowym, przykrywamy słoik gazą
i odstawiamy na dobę w ciepłe, słoneczne miejsce.
    Po tym czasie przecedzamy syrop, wyciskając również kwiaty.
    Syrop zagotowujemy na małym palniku i od razu po zagotowaniu
przelewamy go do wyparzonych szklanych butelek lub słoików, zakręcamy szczelnie.
    Przechowujemy syrop w ciemnym, chłodnym i suchym miejscu.

Taki syrop jest niezastąpiony w przypadku przeziębień,
wzmacnia organizm, pobudza apetyt.



Wywar z kwiatów akacji.

Do garnka wsypać dwie łyżki świeżych kwiatów akacji i zalać je półlitrem wody.
 Doprowadzić do wrzenia, zmniejszyć gaz do minimum i gotować nie dłużej niż 10 minut.
Garnek zdjąć z gazu, przykryć i zaparzać przez 5 minut. Przecedzić.

Ciepły wywar można dosłodzić miodem , a pijemy go głównie po to,
by wypocić nasz organizm.

Kwiaty akacji, robinia akacjowa cz.1- przepis na konfiturę

Kwiaty  robinii akacjowej są smaczne, nawet na surowo, prosto z gałązki.
 Robinia to roślina motylkowa może być spokrewnione z grochem, fasolą i bobem,
 to dlatego jej kwiaty smakują jak zielony groszek.
Niestety inne części robinii akacjowej są toksyczne.
Tymczasem kwiaty akacji można jeść bez cienia wątpliwości, są smaczne i zupełnie bezpieczne.
Warto jeść je na surowo, prosto z gałązki.
Ale wiele osób smaży je w cieście naleśnikowym, podobnie jak kwiaty bzu czarnego.

Taka pospolita i wydawałoby się niepozorna roślina jak robinia akacjowa,
znana powszechnie pod nazwą akacja ma spore walory zdrowotne.
To surowce typowo flawonoidowe.
 Kwiaty nadają się do smażenia w cieście naleśnikowym i racuchowym.

Toniki kwiatowe z robinii, czyli maceraty z kwiatów na wodzie mineralnej,
 ewentualnie z dodatkiem alkoholu i gliceryny, kwasu mlekowego,
 białego wina albo kwasu octowego, ponadto witaminy C lub soku cytrynowego,
 są przydatne do pielęgnowania cery suchej, wrażliwej,
z rozszerzonymi naczyniami krwionośnymi,
z trądzikiem różowatym, skóry uszkodzonej lekami,
skłonnej do wyprysków i plamic naczyniowych.

Z kwiatów świeżych można sporządzać syrop i napar,
 analogicznie jak z kwiatów bzu czarnego i mniszka.
 Kwiaty suche stosowane są do przyrządzania naparu.
Najlepiej je suszyć na strychach, w szopach dość szybko, by nie zczerniały.
 Zrywając kwiaty akacji trzeba pamiętać o tym,
by robić to w miejscu oddalonym od dróg w słoneczny dzień.
Można je dodawać jako składnik aromatyzujący do rozmaitych herbat czy innych napojów.
 Albo zaparzać same dla wzmocnienia, uspokojenia i poprawy pracy narządów wewnętrznych.

Kwiaty akacji mają działanie moczopędne,
 rozkurczowe na mięśnie gładkie układu moczowego i pokarmowego,
 uszczelniające i wzmacniające naczynia krwionośne, przeciwagregacyjne,
 rozszerzające naczynia, poprawiające krążenie krwi.
 Wzmagające wydalanie szkodliwych produktów przemiany materii,
 chlorku sodu i kwasu moczowego.
 Surowiec w postaci mocnych naparów i nalewki może obniżać ciśnienie krwi
i działać uspokajająco na układ nerwowy wegetatywny i ośrodkowy.

Wskazania do spożywania kwiatów:
 skąpomocz, stany zapalne układu moczowego, kamica moczowa, dna moczanowa,
 reumatyzm, choroby skóry na tle wadliwej przemiany materii i zatruć ksenobiotykami,
 choroba wieńcowa, kruchość i przepuszczalność naczyń krwionośnych,
 osłabienie kobiet po porodzie, nadciśnienie.
W dawnej medycynie również w leczeniu stanów skurczowych
 i nieżytów przewodu pokarmowego i chorób gorączkowych.

Konfitura z kwiatów akacji
200g płatków bez zielonych części kwiatów,
500g cukru,
sok z jednej cytryny.

Płatki ucierać w makutrze.
Ucierając dodawać stopniowo cukier i sok.
Po dodaniu wszystkich skladników ucieramy tak długo,
aż powstanie nam gęsta jednolita masa.
Konfiturę przekładamy do wyparzonych słoiczków i szczelnie zakrecamy.
Przechowujemy w lodówce lub w zimnej piwnicy.

Można ją stosować jako nadzienie do rogalików lub pączków.

Kwiaty kasztanowca- herbata i nalewki . przepisy

Kwiaty kasztanowca zawierają leukocyjanidynę,
 garbniki, kumaryny, saponiny, gwaninę i szereg innych zdrowotnych substancji.
 Możesz samodzielnie przygotować herbatę lub nalewkę z kwiatów kasztanowca ale pamiętaj,
 by zbierać produkty o właściwej porze roku i wybierać drzewa,
 które są stosunkowo daleko od ruchliwych ulic.
 Gotowe suszone kwiaty kasztanowca możesz kupić w sklepie zielarskim,
lecz nic nie zastąpi satysfakcji z własnego materiału zdrowotnego.

Nalewka ze świeżych kwiatów kasztanowca łagodzi bóle reumatyczne,
 bóle mięśni, mrowienie w nogach oraz dolegliwości żołądkowe.
Można ją stosować wewnetrznie i zewnętrznie.

Do przygotowania leku potrzebujemy:
20 łyżek kwiatu kasztanowca,
pół litra spirytusu,
pół litra przegotowanej ostudzonej wody.

Kwiaty rozdrobnij i zalej spirytusem i dwustoma pięćdziesięcioma mililitrami wody.
Słoik zakręć i odstaw na dwa tygodnie w ciemne miejsce,
mieszając od czasu do czasu.
Po upływie czasu odciśnij kwiaty, przecedź przez gazę dodaj kolejne 250 ml wody i odstaw na kolejne 7 dni.
Po tygodniu przelej do ciemnych butelek.

Stosuj 3 razy dziennie rozcieńczając 5 kropel w niewielkiej ilości wody.




Herbata z kwiatów kasztanowca zapobiega obfitym miesiączkom,
 łagodzi bóle reumatyczne, leczy kaszel i biegunkę, ma działanie przeciwrozkurczowe,
przeciwbakteryjne, ściągające, a także relaksujące.

Herbatkę przygotowujemy w następujący sposób.
Garść zasuszonych kwiatów zalej litrem wrzącej wody i odstaw pod przykryciem na kwadrans, następnie przecedź.

Herbatę z kwiatów kasztanowca można spożywać,
ale przecedzony napar dodany do kąpieli będzie miał dodatkowo działanie relaksujące.
Natomiast okłady robione z herbaty mają działanie przeciwbakteryjne i ściągające.




Nalewka z suszonych kwiatów kasztanowca uszczelnia naczynia krwionośne, usprawnia krążenie i usuwa obrzęki.

Do przygotowania tejże nalewki potrzebujemy:
garść suszonych kwiatów kasztanowca,
 kilka niedojrzałych kasztanów,
 pół litra spirytusu,
pół litra wody.

Na początku należy rozgnieść suszone kwiaty, posiekać kasztany.
wrzucić do słoika i zalać alkoholem rozcieńczonym dwustu pięćdziesięcioma mililitrami wody.
Odstawić na dwa tygodnie potrząsając od czasu do czasu by wymieszać dokładnie składniki.
Po dwóch tygodniach odfiltrować przez gazę lub filtr do kawy
 i dodać pozostałe 250 mililitrów wody odstawiając nalewkę na następne 7 dni.
po upływie czasu przelać do ciemnych butelek.

Pij dwa razy dziennie 10-20 kropli.
Nalewką możesz także smarować łydki, by uzyskać działanie miejscowe.

Owoce natury w maju cz 4 , Co i gdzie można zebrać w miesiącu maj

Liść brzozy.
Liście mają działanie moczopędne, przeciwreumatyczne i napotne.
Poprawiają także przemianę materii i działają odtruwająco na układ krwionośny.
Zbieramy tylko młode listki pod koniec kwietnia , na początku maja.
Drzewa światłolubne, pionierskie, zazwyczaj o małych wymaganiach pokarmowych i wilgotnościowych.
 Występują zazwyczaj na gorszych, piaszczystych glebach, a także na północnej granicy lasu.

Liść jeżyny.
Odwar z liści działa napotnie, stosowany jest w przeziębieniu i anginie.
Przynosi też ulgę w przypadku nieżytów górnych dróg oddechowych.
Jeżyny rosną zarówno na stanowiskach zacienionych jak i słonecznych.
Zajmują bardzo różne siedliska, suche, świeże i wilgotne, większość gatunków preferuje siedliska żyzne,
 zwykle związane z lasami, ich okrajkami i zaroślami.

Liść czarnej porzeczki.
Mają właściwości przeciwzapalne, moczopędne i napotne.
 Leczy się nimi schorzenia dróg moczowych i pęcherza, nieżyty żołądka i jelit, często w kompozycji z innymi ziołami.
Krzew występuje głównie na plantacjach ale można go spotkać w wilgotnych lasach.

Liść borówki bruszwicy.
Za pomocą naparów, herbaty i wywarów z liści borówki brusznicy, przeprowadza się leczenie mieędzy innymi zapalenie jamy ustnej,
zakażenia jelit, cukrzycy, reumatyzmu, dny moczanowej, łuszczycy.
Rośnie zarówno na podmokłych torfowiskach, wrzosowiskach jak i w borach świerkowych i suchych borach sosnowych.

Ruta zwyczajna.
Zwalcza pasożyty układu pokarmowego, obniża ciśnienie krwi, poprawia krążenie obwodowe,
 uszczelnia ściany naczyń krwionośnych i zwiększa wrażliwość skóry na promieniowanie słoneczne
Zapach ruty odstrasza koty.
przed kwitnieniem ścina się szczyty pędów i suszy w warunkach naturalnych w miejscach zacienionych i przewiewnych,
a następnie osmykuje liście, odrzucając łodygi.
W Polsce jest rośliną uprawianą.

Miodunka ćma.
Działanie ziela korzystnie wpływa na drogi oddechowe, przyspiesza gojenie się uszkodzonej tkanki płuc,
zwapnienie ognisk gruźliczych, usuwanie wydzielin z górnych dróg oddechowych,
 pobudza ruchy ich nabłonka rzęskowego.
Stosuje się ją, przeważnie w mieszance z innymi ziołami,
jako środek wykrztuśny, przy przewlekłym nieżycie oskrzeli oraz pomocniczo przy gruźlicy i zapaleniu płuc.
Najczęściej rośnie na glebach próchniczych, dobrze przewietrzanych. Jest cieniolubna.
Spotykana w lasach liściastych oraz zaroślach przede wszystkim w nadrzecznych.

Zbierając zioła, musimy pamiętać aby szukać miejsc oddalonych od ruchliwych ulic.
W przeciwnym razie możemy uzbroić nasze lekarstwo w trujące metale ciężkie.
Do zbierania ziół wybierzmy torebkę z naturalnego materiału lub koszyk wiklinowy , nie zbierajmy ich w folię.

Owoce natury w maju . cz 3 Co i gdzie można zebrać w miesiącu maj.

Kwiaty bzu czarnego.
 Na terenach leśnych zasiedla zwykle skraje lasu lub luki leśne.
Występuje w żyznych lasach liściastych, zwłaszcza na terenach zalewowych.
Często jest na siedliskach antropogenicznych; w zaroślach porastających opuszczone osiedla, ogrody, tereny przemysłowe.
 Młode okazy pojawiać się mogą nawet jako chwasty w uprawach.
 Gatunek nie kolonizuje terenów pokrytych zwartą darnią trawiastą, dopiero naruszenie jej zwarcia  umożliwia skuteczne wkroczenie czarnego bzu.
Gatunek preferuje gleby żyzne i bogate w związki azotu i fosforu, zwykle też bogate w potas, umiarkowanie wilgotne.

Kwiaty kasztanowca.
Napary i herbaty z kwiatów kasztanowca działają uszczelniająco na ściany naczyń włosowatych i przywracają ich elastyczność.
Napar z kwiatu kasztanowca wpływa pozytywnie na cały układ naczyniowy,
 poprawia krążenie oraz ukrwienie skóry, wzmacnia odporność i przeciwdziała stanom zapalnym i co najważniejsze – zastojom żylnym.
Stosowany zewnętrznie wpływa także kojąco na skórę – działa przeciwbakteryjnie, przeciwzapalnie i łagodnie ściągająco.
 Ma także zbawienny wpływ na przewód pokarmowy wykazuje działanie rozkurczowe, przeciwzapalne i przeciwbakteryjne.
Ma również łagodne właściwości przeciwbiegunkowe.

 Jasnota biała.
Znana też jako biała pokrzywka lub głucha pokrzywa bądź martwa pokrzywa.
Ma działanie przeciwzapalne, wykrztuśne, moczopędne i słabo ściągające.
Największe zastosowanie znajduje w leczeniu chorób i dolegliwości kobiecych.
 Napar z białą koniczyną stosowany jest przy nadmiernym i bolesnym miesiączkowaniu kobiet,
 gdyż zmniejsza krwawienie. Leczy też u kobiet upławy i stany zapalne narządów płciowych.
Polecane jest też przy obfitych miesiączkach picie odwaru 3 razy dziennie w równych porcjach.
Rośnie na przydrożach, rumowiskach, w zaroślach, w rowach. Zwykle tworzy skupienia.

Bylica piołun.
Zwyczajowo nazywana także piołunem, psią rutą, absyntem, wermutem, bielicą piołunem.
Piołun wykorzystywany jest jako przyprawa. Znano ją już w starożytnym Egipcie.
 Pite w formie nalewki lub palone, najczęściej jako ekstrakt, wykazują lekkie działanie psychodeliczne.
Odwar z ziela można także stosować zewnętrznie przy zwalczaniu pasożytów skóry, owsicy i glistnicy.
Roślina preferuje miejsca słoneczne, otwarte, nieosłonięte od wiatru.
 Dobrze rośnie na lekkich suchych glebach bez dużych wymagań względem podłoża, jest też mrozoodporna.

Tasznik pospolity.
Regionalnie nazywany bydlnik, gryczka, kaletki, sumki pastusze, chlebek Baby Jagi, tobołki pastusze czy babci serek.
Wartościowymi preparatami z ziela tasznika są tylko zimne ekstrakty. Odwary i napary pozbawione są właściwości leczniczych.
 Można z niego przygotować macerat, nalewkę i sok.
Rośnie przy drogach, na torach kolejowych, podwórzach, na wysypiskach śmieci, ugorach, w ogrodach, w szczelinach murów.

Szałwia.
Liście i cała naziemna część rośliny kryją w sobie bogaty w wiele składników olejek eteryczny.
Picie naparu, a także nalewki z suszonych liści szałwii,
jest wskazane między innymi w celu wzmocnienia i regulacji czynności wątroby, i regulacji zaburzeń miesiączkowania.
A także w celu usprawnienia pracy układu pokarmowego przy dolegliwościach, takich jak:
zgaga, wzdęcia, bóle brzucha, biegunka, nudności, osłabiona perystaltyka jelit, nieżyt żołądka i jelit oraz zatrucia pokarmowe.
Rośnie na słonecznych zboczach i skałach, na glebach bogatych w wapń, pulchnych i w miarę wilgotnych.

 Rdest ptasi różnolistny.
Znany również jako wróble języczki, świńska trawa, podorożnik.
Roślinę zbieramy w początkowej fazie kwitnienia, ścinamy ulistnione i kwitnące pędy.
Rdest ma właściwości moczopędne, odtruwające i przeciwkrwotoczne. Ma ono również działanie przeciwzapalne.
Rośnie na podwórzach, przydrożach, nad rzekami.

Zbierając zioła, musimy pamiętać aby szukać miejsc oddalonych od ruchliwych ulic.
W przeciwnym razie możemy uzbroić nasze lekarstwo w trujące metale ciężkie.
Do zbierania ziół wybierzmy torebkę z naturalnego materiału lub koszyk wiklinowy , nie zbierajmy ich w folię.

Owoce natury w maju . cz 2 Co i gdzie można zebrać w miesiącu maj.

Bobrek trójlistkowy.
Do celów leczniczych służą jedynie liście tej rośliny.
Wywar z liści stosowany jest często przy anemiach, jadłowstrętach, niestrawnościach, ale także ogólnym osłabieniu organizmu.
 W Polsce występuje na terenie całego niżu, niezbyt pospolicie.

Głóg dwuszyjkowy.
krzew wykorzystywany jest jako roślina ozdobna.
 W maju zbieramy kwiaty głogu, które następnie należy ususzyć.
Wyciąg z głogu stosowany jest przede wszystkim w chorobach serca.
W Polsce można znaleźć ten krzew w zaroślach śródpolnych, nieużytkach, skrajach lasów rzadko w parkach.

Fiołek trójbarwny.
 Nazywany często bratkiem polnym.
To wszechstronne ziele o bardzo szerokim działaniu.
 Kwiaty wyróżniają się pięknym zapachem i kolorem, dzięki czemu trudno pomylić fiołek z jakąkolwiek inną rośliną.
Często jest spotykane na terenie Polski. Można je znaleźć zarówno w parkach miejskich, jak i na łąkach.

Przywrotnik pospolity. Przyjaciel kobiet.
a inne potoczne nazwy to, gwiazdosz, gwiazdka, gęsie łapki.
Przywrotnik to roślina bardzo często stosowana przez kobiety. Ma zbawienny wpływ w przypadku bolesnych miesiączek.
Zmniejsza obfite krwawienia menstruacyjne, zmniejsza bóle, a ponadto pomaga w przypadku przykrych dolegliwości związanych z menopauzą.
Przywrotnik rośnie na łąkach, pastwiskach, w gajach i zaroślach, a także na brzegach lasów liściastych, na leśnych polanach, w przydrożnych rowach.

Pięciornik gęsi.
Znany jako srebrnik, pięciornik pospolity, pięćperset gęsi, srebrnik pospolity, gęsie ziele, gęsia trawa, gęsiówka, drabinki, dziewicze ziele.
Wyciąg z liści pięciornika stosowany jest w chorobach wątroby, w kamicy żółciowej. Poprawia czynność układu pokarmowego.
Ta roślina bogata w witaminę C, flawonoidy i przeróżne substancje mineralne występuje najczęściej
 na łąkach, pastwiskach, nad brzegiem wód, przy drogach, a niekiedy i na podwórzach.

Rumianek pospolity.
W maju zbieramy koszyczki i ziele rumianku.
Ziele suszymy zawieszone w bukietach w zacienionym miejscu.
Napary z rumianku zebranego z dzikich stanowisk mają intensywniejszy kolor, silniejszy aromat i dużo większą moc niż kupne.
Dziko występuje na polach, przydrożach i siedliskach ruderalnych. Roślina długiego dnia, światłolubna.

Bluszczyk kurdybanek.
Zbieramy górne części pędów w czasie kwitnienia.
Suszymy w miejscu przewiewnym, zacienionym rozkładając cienką warstwą na papierze.
Bluszczyk występuje w pobliżu domostw, na łąkach, pastwiskach, w pobliżu domostw. Lubi stanowiska między trawami, innymi ziołami.

Glistnik jaskółcze ziele.
 W maju podczas kwitnienia sokiem ze złamanych łodyżek smarujemy brodawki, kurzajki, wypryski.
Ze świeżych młodych pędów natychmiast po zebraniu robimy przetwory.
 Ziele suszymy w przewiewnym zacienionym miejscu.
Ta drobniutka ale mocarna roślina o wszechstronnym działaniu
rośnie najczęściej w ogrodach, lasach liściastych, w przydrożnych rowach,
preferuje przede wszystkim miejsca wilgotne i zaciemnione.
Lubi gleby ilaste, żyzne bogate w azot,
to gatunek charakterystyczny dla leśnych i zaroślowych zbiorowisk tworzonych przez robinię akacjową.

Zbierając zioła, musimy pamiętać aby szukać miejsc oddalonych od ruchliwych ulic.
W przeciwnym razie możemy uzbroić nasze lekarstwo w trujące metale ciężkie.
Do zbierania ziół wybierzmy torebkę z naturalnego materiału lub koszyk wiklinowy , nie zbierajmy ich w folię.

Owoce natury w maju . cz 1 Co i gdzie można zebrać w miesiącu maj.

Mniszek lekarski.
Najlepszy termin to początek maja.
 Kwiaty mają wtedy dużo słońca i są pięknie otwarte te mniej są gorzkie w smaku.
Warto też pamiętać że kwiatów się nie myje a zbieranie powinno się odbywać w słoneczny dzień.
 Rośliny te rosną na siedliskach ruderalnych, na łąkach i murawach, w uprawach i widnych lasach.

Pokrzywa pospolita.
Cały maj można zbierać to ziółko.
 Pokrzywę zbieramy zanim zakwitnie gdyż później traci swoje walory zdrowotne.
Rośnie w wilgotnych lasach i zaroślach oraz bardzo często jako gatunek synantropijny na żyznych siedliskach ruderalnych.

Krwawnik pospolity
Podobnie jak pokrzywę cały miesiąc możemy zbierać krwawnik.
Osiąga wysokość 50–80 cm.
 Czasem tworzy niewielkie kępy.
 Cała roślina jest miękko, wełnisto owłosiona.
Zbiera się je podczas kwitnienia, gdzie ścina się je kilka centymetrów nad ziemią, a następnie suszy w zaciemnionym i przewiewnym miejscu.
 Możemy spotkać tą roślinę w całej Polsce na łąkach, w zaroślach, nieużytkach i w ogrodach.

Liście lipy.
Gatunki dziko rosnące w Polsce to lipa drobnolistna i lipa szerokolistna.
Herbaty oraz napary z liści lipy pomogą
w stanach zapalnych, bólach gardła, a także obniżą gorączkę.
 Lipa pomoże też w problemach z trawieniem, przy biegunce i ułatwi zasypianie.

Podbiał pospolity
Znany również jako białkuch, ośla stopa, boże liczko, kniat, kaczyniec, grzybień, białodrzew, gęsie łebki, kwiat szczupaczy.
Zbiór liści zaczynamy z końcem maja.
To roślina rosnąca na łąkach, polanach, przydrożach. Czasem pojawia się także na trawnikach.

Mięta.
W maju najlepszą jakość osiąga mięta.
Używana jest jako zioła o specyficznym, miętowym aromacie, w kuchni, ale także w ziołolecznictwie.
 Rośnie na różnych siedliskach, najczęściej wilgotnych lub mokrych, ale też na suchych stepach.

Pędy sosny.
Pędy na sosnach pojawiają się już w marcu, jednak to te majowe są najlepsze gdyż mają więcej soku i mniej żywicy.
 Najlepiej wybierać te długości kciuka.
Ważne przy zbieraniu pędów jest to, aby z jednej sosny nie zrywać zbyt dużo pędów, może to bowiem zaszkodzić drzewu.

Liść babki lancetowatej.
zwanej inaczej babka wąskolistna.
Surowe liście mogą posłużyć za dodatek do sałatek, natomiast z suszu można zrobić odwar.
 Występuje na terenie całej Polski, na łąkach, pastwiskach, trawnikach.


Zbierając zioła, musimy pamiętać aby szukać miejsc oddalonych od ruchliwych ulic.
W przeciwnym razie możemy uzbroić nasze lekarstwo w trujące metale ciężkie.
Do zbierania ziół wybierzmy torebkę z naturalnego materiału lub koszyk wiklinowy , nie zbierajmy ich w folię.

kwiat lipy - właściwości i przepis na syrop

Lipa jest drzewem należącym do rodziny lipowatych.
 Pospolicie występuje w strefach klimatu umiarkowanego na półkuli północnej.
 Surowcem leczniczym są charakterystycznie pachnące kwiatostany,
które zakwitają na przełomie czerwca i lipca.
 W Europie występują dwa gatunki lipy.
 drobnolistna i szerokolistna.
 Kwiaty obu gatunków mają zbliżone właściwości lecznicze.
Zbiera się je razem z przysadkami już w czasie kwitnienia, podczas gorącej i suchej pogody.

Kwiaty lipy zawierają cenne flawonoidy, związki śluzowe i olejki eteryczne.
 W aptekach dostępne są gotowe herbatki i preparaty z lipą,
 ale łatwo możemy przygotować domowe napary z ususzonych kwiatów.
Surowiec należy suszyć w warunkach naturalnych,
 w suchym przewiewnym miejscu lub na specjalnej suszarce w temperaturze nie wyższej niż 35 stopni Celsjusza.

Swoje łagodne właściwości przeciwzapalne lipa zawdzięcza obecności związków śluzowych.
 Związki te wykazują działanie osłaniające, powlekające, ochronne i zmiękczające.
 Dzięki temu łagodzą bóle gardła i silny kaszel.
Gorące napary z kwiatów lipy powinno się pijać w trakcie przeziębienia,
 w stanach gorączkowych, anginie, zapaleniu gardła, krtani i oskrzeli.

Napary z lipy stosuje się także jako środek napotny w chorobach,
 którym towarzyszy podwyższona temperatura.
 Napary te zwiększają ilość wydzielanego potu,
przyspieszają wydalanie toksyn z organizmu i poprawiają oddychanie skóry.
Ich działanie polega na pobudzeniu gruczołów potowych w skórze oraz zwiększeniu
 ich wrażliwości na bodźce przekazywane przez zakończenia nerwowe.
Działanie napotne ma również gorąca kąpiel z dodatkiem suszonych kwiatów lipy szerokolistnej.

Olejki eteryczne zawarte w kwiatach lipy delikatnie łagodzą napięcie mięśni gładkich oraz pobudzają wydzielanie soków żołądkowych.
 Zwiększają także przepływ żółci do dwunastnicy,
tym samym zmniejszając prawdopodobieństwo powstawania kamieni na woreczku żółciowym.
 Ułatwiają trawienie pokarmu i wydalanie niestrawionych resztek z organizmu.
 Wyciągi z lipy drobnolistnej przyniosą ulgę w niestrawności i nudnościach.

Napary z kwiatów lipy mają dobroczynny wpływ na skołatane nerwy.
 Zmniejszają napięcie, łagodzą stany nadmiernego pobudzenia,
 pomagają w zmęczeniu długotrwałym wysiłkiem umysłowym.
Ze względu na bardzo delikatne działanie poleca się go osobom starszym.

Olejki eteryczne obecne w kwiatach pomagają w problemach z zasypianiem.
 W walce z bezsennością najlepsze są napary z lipy dodawane do gorącej kąpieli.
 Na rynku dostępne są również poduszki wypełnione mieszanką ziół nasennych, w tym także kwiatów lipy.

Swoje moczopędne działanie kwiaty lipy zawdzięczają obecności olejków eterycznych,
 w skład których wchodzą związki działające drażniąco na kanaliki nerkowe.
 Pobudzenie nerek skutkuje zwiększeniem ilości produkowanego moczu.

 

Pamiętajmy również, że napar ze suszonego kwiatu lipy jest świetnym „lekiem” napotnym przy gorączce,
grypie czy chorobach górnych dróg oddechowych.

Nie ma szczególnych przeciwwskazań do stosowania preparatów z kwiatów lipy.
 Jednakże ze względu na nieustalone skutki uboczne nie powinniśmy podawać ich małym dzieciom.
Jeżeli objawy choroby pomimo stosowania lipowych preparatów nie ustępują,
 należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem.


Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty.
 Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!
 Musimy pamiętać, że kuracja kwiatami lipy ma jedynie charakter dodatkowy,
 nie może zastąpić konwencjonalnej terapii.


Potrzebujemy 100g kwiatów lipy.

 Robimy syrop cukrowy.
Litr wody zagotowujemy dodając do niej 0,5kg cukru.

 Kwiaty zalewamy gorącym syropem,
dodajemy sok z jednej cytryny i całość odstawiamy na 2-3 dni,
 nie zapominając, przemieszać nasz syrop raz dziennie.

11.Owoce czarnego bzu - sok

Czy czarny bez jest trujący jak głosi plotka?

Szkodliwe dla zdrowia są surowe owoce bzu czarnego,

 ponieważ zawierają sambunigrynę oraz prunazynę.

 To substancje, które mogą wywołują zatrucie objawiające się nudnościami,

 a w cięższych przypadkach także wymiotami. 

Owoce poddane obróbce termicznej, lub ususzone pozbawione są tych związków, 

dlatego można je bezpiecznie spożywać. 

Podstawowym surowcem są kwiaty i owoce ze względu na ich znacznie silniejsze właściwości lecznicze niż kora czy korzeń.

 Kwitnące baldachy zbiera się w maju i czerwcu, gdy część kwiatów jest jeszcze nierozwinięta. 

Nie wolno ich suszyć na słońcu, bo ciemnieją i tracą właściwości lecznicze. 

Natomiast zbierając owoce w sierpniu i wrześniu, ścina się całe baldachy dopiero wtedy, 

gdy wszystkie jagody są dojrzałe, czarne i lśniące. 

Szypułki należy usunąć po wysuszeniu.

Sok  czarnego bzu doskonale działa z herbatką z lipy czy malin.

 W jego owocach znajdziemy między innymi glikozydy antocyjanowe, pektyny, garbniki, kwasy owocowe,

 dużo witaminy C i prowitaminy A , sole mineralne takie jak wapń, potas, sód i żelazo,

 wykazują właściwości moczopędne oraz napotne, lekko przeczyszczają i uśmierzają ból.

 Rekomendowany jest jako lek odtruwający i usuwający z naszego organizmu 

niebezpieczne produkty przemiany materii 

oraz toksyny nazbierane w przebiegu chorób reumatycznych czy skórnych.

 Owoce również używamy w stanach zapalnych żołądka czy jelit oraz w nerwobólach i rwie kulszowej.

 Zawierają znaczne ilości przeciwutleniaczy – antocyjanów, 

 zwalczających wolne rodniki, mają pozytywny wpływ na układ trawienny i moczowy.

 Regulują trawienie, łagodzą wzdęcia i zgagę.

 Stosowane są przy problemach z nerkami czy obrzękach. 

Wzmacniają błony śluzowe dróg oddechowych,

  a także sprawiają, że naczynia krwionośne są szczelniejsze 

co sprzyja mniejszemu rozprzestrzenianiu się szkodliwych drobnoustrojów.

Sok z czarnego bzu był kiedyś stosowany na znaczną większość dolegliwości. 

Do dzisiaj wiele osób stosuje go przede wszystkim w walce z infekcjami.

Ponieważ , sok z czarnego bzu jest bardzo drogi , warto wiedzieć jak go zrobić samemu.

Owoce czarnego bzu pogrzewaj w garnku, aż puszczą sok, 

rozetrzyj je na miazgę i przeciśnij przez gazę.

 Zagotuj sok z miodem w stosunku 10 części sodu , jedna część miodu

 rozlej do ciemnych butelek. Pij 2-3 razy dziennie po szklance rozcieńczonego 

50 minilitrów soku w szkance dopełnij gorącą wodą

Doskonały przy przeziębieniu, zaburzeniach trawienia, nerwobólach.

Smacznego i na zdrowie

10.Kwiat czarnego bzu - syrop

Na świecie występuje ponad 20 gatunków bzu,

 Najbardziej powszechny jest czarny, zwany również lekarskim.

Polsce za trujące uznawane są inne gatunki bzu niż czarny.

 Czarny bez jest rośliną pospolitą, jadalną i leczniczą.

Niezwykle ważna jest pamięć, że ani kwiatów, ani owoców czarnego bzu nie można spożywać w stanie surowym.

Posiadają one toksyczną substancję, której jednak bardzo łatwo pozbyć się podczas obróbki termicznej.

Glikozyt, zwany również Sambunigryną znajduje się 

we wszystkich częściach rośliny , ale podczas gotowania bez przykrycia zostaje zneutralizowany w stu procentach.

Najczęściej dochodzi do zatrucia w wyniku spożycia niedojrzałych i nieprzetworzonych owoców.

 Objawami zatrucia są: osłabienie, bóle i zawroty głowy, 

nudności, wymioty, biegunka, przyspieszenie tętna i zaburzenia oddychania aż do duszności włącznie.

 Pierwsza pomoc polega na sprowokowaniu wymiotów i płukaniu żołądka. Konieczna jest pomoc lekarza.

W pyłku, kwiatach i owocach stwierdzono obecność białka wywołującego reakcje alergiczne

 takie jak nieżyt nosa, zapalenie spojówek i duszność.

Zatem czy roślina rzeczywiście ma właściwości lecznicze ?

Surowcem zielarskim są kwiaty, dojrzałe czarne owoce, kora , korzenie i liście.

Tym razem zajmiemy się kwiatami tej rośliny piżmakowej.

Kwiaty posiadają cenne, unikalne składniki. 

Są między innymi bogate w witaminy i minerały, karoten, witaminy A, B1, B2, B3, B6, C jak też potas, 

wapń, magnez, sód, fosfor oraz pierwiastki śladowe: żelaza, miedzi,

 manganu i cynku,

Dodatkowo płatki zawierają flawonoidy, kwasy fenylowe, garbniki i pektyny.

A o to szerokie właściwości lecznicze kwiatów czarnego bzu.

uśmierzają bóle w tym również ból głowy,

działają oczyszczająco i  usuwają wolne rodniki,

wzmacniają odporność organizmu,

stabilizują krwiobieg i wzmacniają naczynia włosowate,

przyspieszają przemianę materii,

łagodzą stany zapalne skóry,

działają wykrztuśnie i rozrzedzają katar,

działają napotnie i antywirusowo,

chronią i wzmacniają błony śluzowe dróg oddechowych.

Syrop z kwiatów czarnego bzu jest doskonały na przeziębienia,

 działa napotnie i wzmacnia układ odpornościowy.

 Na wzmocnienie pijemy dwie łyżki syropu przed snem a  dzieci jedną łyżkę.

 W okresie przeziębienia należy pić kilka łyżek syropu w ciągu dnia.

 Można dodawać go do herbaty jak i również innych napojów.

 W celu wzmocnienia i uodpornienia można pić ten syrop regularnie od jesieni.

A teraz przepis.

Składniki:

50 dobrze rozwiniętych kwiatostanów czarnego bzu,

wyciśnięty sok 4 dużych cytryn,

litr wody,

2 kg twojego ulubionego miodu .

Kwiaty oddziel od łodyżek najlepiej nożyczkami.

 Następnie zalej je wrzątkiem i odstaw w chłodne miejsce na dwanaście do piętnastu godzin.

Przecedź, dodaj miód, sok z cytryny, wymieszaj i podgrzej. 

Doprowadź syrop do wrzenia i błyskawicznie, przelej do wyparzonych, szczelnie zamykanych  butelek lub słoiczków

 Zakręć, słoiczki postaw do góry dnem i odwróć dopiero gdy zupełnie ostygną.

 Nie wymagają już pasteryzowania przez które nasz zdrowy eliksir traci swoje właściwości lecznicze.

Smacznego i na zdrowie