Owoce dzikiej róźy. nalewka , wino i więcej

We wrześniu rozpoczyna się sezon zbiorów owoców dzikiej róży.
i trwa do zimy,
zatem jest sporo czasu aby wypróbować przepisy na różane przetwory.
 Wyjątkowy smak to nie wszystko, co dzika róża ma nam do zaoferowania.

Są wykorzystywane zarówno
w kuchni, kosmetologii, i w wspomaganiu zdrowia.
 Charakterystyczna dla nich jest wysoka zawartość witaminy C,
100 razy wyższa niż w jabłkach,
 która sięga około 300 mg w stu gramach owocu.
 Nektary różane są wykorzystywane do witaminizowania
 innych produktów ubogich w kwas askorbinowy.
Oprócz tego owoce dzikiej róży zawierają witaminy z grupy B, A, E i K,
 polifenole o działaniu antyoksydacyjnym,
 a także związek należący do grupy galaktolipidów
 które mają działanie łagodzące stany zapalne.
między innymi obniża stężenie białka ostrej fazy CRP.
 Nie tylko owoce są źródłem cennych składników.
 Olej wytłaczany z płatków i nasion dzikiej róży
 wykorzystywany jest w celach kosmetycznych.
 Na skórę oddziałuje łagodząco, rozjaśniająco i nawilżająco.
 Doskonale sprawdza się u osób z wrażliwą cerą naczyniową.

Przepis na sok z owoców dzikiej róży.
 Składniki:
 jeden kilogram owoców dzikiej róży,
 jeden litr wody,
 sok z cytryny.

 Przygotowanie:
 owoce wrzucić do wody i ogrzewać nie dopuszczając do wrzenia, do ich zmięknięcia.
 Odcedzić.
Owoce powtórnie zalać wodą z dodatkiem soku z cytryny ,
o połowę mniejszą objętością czyli pół litrem.
 Czynności powtórzyć.
 Oba wywary wymieszać ze sobą, rozlać do butelek.


Herbata z dzikiej róży.

 Zebrane owoce dzikiej róży
,najlepiej w okolicy września,
 wystarczy wysuszyć w piekarniku temperaturze 75 stopni Celsjusza.
Suszymy okło trzech godzin.
Tak wysuszone owoce należy zalać gorącą , nie wrzącą wodą
i odstawić na kilka godzin, aby woda nasiąknęła aromatem.
 Herbatę przed podaniem można nieco podgrzać.

Przepis na wino z dzikiej róży.
 Składniki:
5 kilogramów owoców dzikiej róży,
2 i pół kilo cukru,
5 litrów wody.

Na początku należy sporządzić syrop cukrowy,
Rozpuścić cały cukier w pięciu litrach przegotowanej wody.
 Po przestygnięciu zalewa się nim owoce w dużej butli,
którą korkuje się korkiem z rurką fermentacyjną.
Dzięki rurce fermentacyjnej,
 w której znajduje się woda oddzielająca ciecz od środowiska zewnętrznego
 do mieszanki nie przedostaną się niepożądane składniki,
 natomiast nadmiar gazów powstałych w procesie fermentacji zdoła uwolnić się na zewnątrz.
  Po dwóch miesiącach należy przelać z dużego naczynia do mniejszych,
 w których będzie leżakować.
 Naczynie większe ustawia się wyżej ponad naczyniami,
 do których ciecz zostanie przelana.
 Wino powinno leżakować minimum 3 miesiące.


Przepis na nalewkę z dzikiej róży .

Składniki:

kilogram Owoców dzikiej róży,
litr spirytusu,
garść goździków,
garść liści mięty,
garść rumianeku,
pół kilo miodu,
pół litra wody.

owoce dzikiej róży w pierwszej kolejności należy zamrozić
 pozostawiając je na 24 godziny w zamrażarce.
 Po ich wyjęciu należy je delikatnie ponakłuwać
 po czym zalać spirytusem i odstawić na kilka miesięcy
aby mieszanka nabrała aromatu.
Po tym okresie należy alkohol oddzielić od pozostałych składników
i wymieszać z miodem rozpuszczonym w wodzie.
 Mieszankę przelać do butelek.

Domowa nalewka z dzikiej róży sprawdzi się doskonale w długie zimowe wieczory.
 Oprócz właściwości odprężających dostarczy także cennych składników,
w tym witaminy C. Wzbogacona miodem oraz goździkami nabierze dodatkowych zalet,
 nie tylko w postaci złożonego aromatu.
 W niewielkiej ilości można nalewkę potraktować jako element prozdrowotny.

025.Świerkowe zdrowie - przepis na syrop i dżem

Świerk pospolity jest jedynym naturalnym gatunkiem świerku występującym na terenie Polski.
 Możemy go spotkać głównie na północy, ale występuje w całej Polsce.
Drzewo przeciętnie osiąga wiek około 500 lat, ale występują także okazy o wiele starsze.

Roślina stanowi źródło witamin i składników odżywczych.
 Świerk pospolity zawiera między innymi:
witaminę C, prowitaminę A stosowaną jako lek w chorobach wzroku i skóry,
 flawonoidy wykazujące działanie przeciwutleniające i przeciwzapalne,
 glikozydy fenolowe,
kwas szikimowy posiadający działanie przeciwzapalne, przeciwbólowe,
 nawilżające i przeciwłupieżowe.
Świerk zawiera również:
 kwas jabłkowy, kwas fumarowy, alkohole cukrowe, cukry i fito steryny.
 Do surowców leczniczych zaliczyć możemy żywicę,
igły oraz młode gałązki świerku pospolitego.
Drzewo wykazuje działanie mukolityczne pomagające oczyścić drogi oddechowe z wydzieliny,
 dodatkowo pobudza soki trawienne
i działa przeciwzapalnie na błonę śluzową układu pokarmowego.
 Świerk pospolity posiada również właściwości moczopędne i przeciwgrzybiczne,
 dlatego stosowany jest w przewlekłych stanach zapalnych układu moczowego.

W maju, na końcu świerkowych gałęzi pojawiają się małe przyrosty,
 łatwo odróżnialne, dzięki jasnozielonej barwie.
 Są tak delikatne, że można jeść je na surowo
i tak aromatyczne, że łatwo uwierzyć w ich uzdrowicielską moc.
Pędy powinno się zbierać późną wiosną,
gdy pędy są jeszcze młode i jędrne.

A teraz świerkowe przepisy:

Ze świerkowych pędów można przygotować nie tylko lecznicze napary i syropy,
 ale także sałatki czy dania obiadowe.
Surowe, świeże pędy można dodawać w zależności od fantazji
 do sałaty, makaronu, ryżu czy ziemniaków.
Igłami świerku można również zastąpić w przepisach rozmaryn,
 uzyskując nowy, ciekawy smak.

Składniki:
4 szklanki świeżych pędów świerkowych,
4 szklanki wrzątku,
jedno opakowanie pektyny,
sok z jednej cytryny,
półtora szklanki cukru.

Przygotowanie:
Pędy zalewamy wrzątkiem i gotujemy około 10 minut na małym ogniu.
 Odcedzamy igły, a otrzymany wywar ponownie podgrzewamy.
 Dodajemy pektynę, sok z cytryny oraz cukier i gotujemy jeszcze minutę.
 Gdy dżem nabierze odpowiedniej konsystencji
 przelewamy go do wysterylizowanych słoiczków i zakręcamy na gorąco.

Taki dżem fantastycznie pasuje do tostów czy chleba.
Niestety proces gotowania niszczy cenne pokłady witaminy C
ale temperatura pomaga wyizolować z igieł cenne związki eteryczne,
 które mają silne działanie przeciwkaszlowe i zwalczające przeziębienie.


Syrop z pędów świerkowych

Składniki:
500 gram świeżych pędów świerkowych
jeden litr wody
dwie cytryny
pół kilograma cukru

Przygotowanie:
Do garnka z wodą dodajemy pędy oraz pokrojone na ćwiartki cytryny bez skórki.
 Gotujemy pod przykryciem na małym ogniu przed 20 minut.
 Studzimy i odstawiamy na noc do lodówki.
 Na drugi dzień igły odcedzamy,
a płyn zlewamy do garnka i dodajemy cukier.
Gotujemy mieszając, aż syrop zgęstnieje.
Następnie przelewamy do wcześniej zdezynfekowanych butelek.

Syrop świerkowy zażywany w formie doustnej,
 świetnie sprawdzi przy stanach zapalnych górnych dróg oddechowych,
ponieważ ułatwia odksztuszanie,
łagodzi podrażnienia gardła i ułatwia oddychanie.
 Zaleca się by dzieci spożywały jedną łyżeczkę syropu dwa razy dziennie,
 dorośli natomiast jedną łyżeczkę trzy razy dziennie.

Niedojrzała moc zdrowia - przepisy z zielonym orzechem wloskim cz.2

Zielone orzechy włoskie to źródło witamin PP, C, E, B1, B2.
Zawierają też garbniki i łatwo przyswajalne kwasy tłuszczowe a także jod i kwercetynę.

Niewiele osób wie że sok z orzechów
 jest doskonałym panaceum na wszelkich niechcianych gości w naszym układzie pokarmowym.
Łagodzą dolegliwości układu pokarmowego a także stabilizują pracę tarczycy

Czerwiec to jest czas gdy orzech dopiero formuje się w łupince.
 Pod nią powstanie twarda skorupka,
 a jesienią zielona łupinka otworzy się i wypuści dojrzały orzech.

My chcemy te zielone , niedojrzałe z lekkim zawiązkiem w środku.
 Zbieramy je od początku czerwca do połowy lipca.

Orzechy zbieramy i poddajemy obróbce wyłącznie
w rękawiczkach lateksowych gdyż sok barwi tak bardzo ,
 że bez rękawic skóra zostanie brązowa przez długie dni.

A oto przepisy:

Wzmacniający syrop.

Z zielonych orzechów włoskich można przygotować syrop,
 który zwiększa odporność, zapobiega anemii, odtruwa organizm,
łagodzi dolegliwości związane z menopauzą
 oraz wzmacnia organizm zniszczony przewlekłymi chorobami.

Wystarczy tylko 1 łyżeczka syropu dziennie przyjmowana na czczo.
Składniki:

40 małych zielonych orzechów włoskich;
1 litr prawdziwego miodu.

Orzechy dokładnie myjemy i kroimy na małe kawałki.
Wkładamy do dużego słoja i zalewamy miodem.
Ustawiamy w słonecznym miejscu na 6 tygodni,
 od czasu do czasu pamiętając o wstrząsaniu zawartością.
Po upływie tego czasu przecedzamy przez gazę i przelewamy do małych butelek.
Przechowujemy w ciemnym i chłodnym miejscu.



Zielone orzechy włoskie w syropie cukrowym

Składniki:
jeden kilogram zielonych orzechów włoskich,
pół kilograma cukru białego,
jeden kilogram cukru brązowego,
jedna laska wanilii,
kilkucentymetrowy kawałek kory cynamonu.


Orzechy zrywamy z drzewa, myjemy i każdy z nich przekłuwamy widelcem.
 Tak przygotowane zalewamy zimną wodą.
By pozbyć się goryczki z orzechów wodę musimy zmieniać 2 razy dziennie.
 Zlewamy i zalewamy świeżą zimną wodą.
 I tak przez pięć do siedmiu dni.
 W tym czasie woda będzie co raz bardziej jasna
 i wraz z barwnikiem orzecha ucieknie z niego goryczka.
 Płukanie kończymy gdy woda prawie całkowicie przestanie barwić.
Wypłukane orzechy zalewamy wodą tak by były tylko lekko przykryte.
 dodajemy pół kilograma zwykłego cukru
i zagotowujemy aż zrobią się miękkie i ciemne.
Tę wodę zlewamy, pozbywając się reszty goryczy.
W międzyczasie trzeba przygotować właściwy syrop cukrowy.
dwie szklanki wody, kilogram cukru brązowego, kawałek kory cynamonu
i laska wanilii zagotowujemy.
Gdy syrop zaczyna wrzeć wrzucamy do niego obgotowane wstępnie orzechy.
 Gotujemy aż zrobią się bardzo ciemne i pomarszczone.
 przekładamy do słoiczków, dolewamy pozostały syrop i szczelnie zakręcamy.


Wzmacniająca maska do ciemnych włosów.

Zielone skórki orzechów włoskich doskonale wzmacniają ciemne włosy
pamiętajmy, że naturalny barwnik zawarty w liściach
i zielonych łupinach koloruje włosy i skórę.
Garść rozdrobnionych zielonych skórek orzecha włoskiego
 zalewamy ciepłą wodą i dodajemy oliwę z oliwek tak by powstała gęsta papka.
Maskę nakładamy na włosy, przykrywamy czepkiem lub folią i ręcznikiem.
Pozostawiamy na około pół godziny , a następnie myjemy głowę delikatnym szamponem.



Przeciwpasożytnicza i przeczyszczająca oliwa

Sto gram posiekanych orzechów zielonych włożyć do słoika,
pół litrem dobrej jakości oliwy z oliwek,
 szczelnie zamknąć i odstawić na miesiąc w ciepłe, ciemne miejsce.
Po tym czasie oliwę należy przefiltrować i spożywać w razie potrzeby jedną łyżkę na dzień.

Niedojrzała moc zdrowia - przepisy z zielonym orzechem wloskim cz.1. biegumka, niestrawność, staropolska nalewka, włoskie nocino

Niedojrzała moc zdrowia

Zielone orzechy włoskie to po prostu niedojrzałe znane orzechy.
 Większość z nas zna smak suszonych orzechów włoskich.
 Jemy je na przekąskę, wrzucamy do sałatki
lub rozkoszujemy się ich smakiem w ulubionych ciastach.
Z kolei świeże zielone orzechy włoskie oferują smak,
z którego niewielu czerpało przyjemność, głównie dlatego,
że są wyjątkowo gorzkie.
 Jednak ich wartość zdrowotna jest tak duża,
 że od dawien dawna wykorzystuje się ich właściwości w medycynie ludowej,
robiąc między innymi syropy, nalewki i mikstury na problemy z żołądkiem.

Zielone, czyli jeszcze niedojrzałe orzechy włoskie
 zawierają bardzo dużo witaminy C, PP, E oraz fosforu,
miedzi, jodu i witamin z grupy B.

Są bogate również miedzy innymi w garbniki, olejki eteryczne,
 flawonoidy, dobrze przyswajalne kwasy tłuszczowe oraz kwercetynę.
Zielone orzechy włoskie tradycyjnie wykorzystywano do leczenia problemów z żołądkiem.

Nasze prababcie serwowały nalewki w przypadku zaburzeń pracy przewodu pokarmowego,
 czyli wszelkich niestrawnościach, zatruciach i biegunkach.

I nic w tym dziwnego,
 ponieważ zielone orzechy włoskie mają działanie bakteriobójcze,
 przeciwpasożytnicze oraz odtruwające.
Poza tym działają przeciwzapalnie,
 dlatego są używane także w leczeniu różnych infekcji.

Dodatkowo stosuje się je w chorobach tarczycy,
 zwiększeniu odporności, szkorbucie oraz poprawie funkcji mózgu
 i ogólnego stanu zdrowia.


Zbiór zielonych orzechów włoskich uzależniony
jest od pogody i stopnia ich dojrzewania.
Orzech musi być miękki, a po przekłuciu go musi zacząć wyciekać sok.
Ogólnie przyjęto, że najwcześniejszych zbiorów dokonuje się już w maju
 i trwają one mniej więcej do połowy lipca.



A oto kilka przepisów.

Mikstura na biegunkę
Zielone orzechy włoskie doskonale powstrzymują biegunkę.
Wystarczy zmielić cztery średnie zielone orzechy
i wymieszać je z dwustoma mililitrami miodu.
Miksturę przechowywać w lodówce,
 podając podczas picia herbaty.
Dawkując dzieciom jedną łyżeczkę, a dorosłym jedną łyżkę.



Mikstura na niestrawność

Ci, którzy nie mogą sięgać po alkoholowe nalewki na bazie orzechów,
 przy nieżycie żołądka i niestrawności mogą wypróbować miksturę z mlekiem.
Mielimy cztery zielone orzechy włoskie i zalewamy dwiema szklankami gorącego mleka.
Podgrzewamy na wolnym ogniu przez 5 minut, a następnie odstawiamy na dwie godziny.
Pijemy przed posiłkami w czterech podzielonych porcjach , po pół szklanki.



Staropolska nalewka

To produkt leczniczy na wszystkie dolegliwości żołądkowe i zatrucia pokarmowe.
Od dawna wiadomo, że ekstrakt z zielonych orzechów włoskich leczy biegunki.
Poza tym stosowana regularnie w dawce dwóch łyżek dziennie rozcieńczony z wodą,
pomaga przy niedoczynności tarczycy,
 Hashimoto oraz wszelkich zakażeniach bakteryjnych, wirusowych i grzybiczych.

Składniki:
25 zielonych orzechów włoskich,
250 ml spirytusu,
250-300 ml wódki zbożowej,
250 ml wody,
3 szklanki brązowego cukru.

Orzechy myjemy i kroimy na ćwiartki.
Przekładamy do dużego słoja,
 zalewamy spirytusem i dopełniamy wódką,
Nalewkę odstawiamy w słoneczne miejsce na 6 tygodni,
 co jakiś czas pamiętając o wstrząsaniu słojem.
Po tym czasie nalewkę zlewamy, filtrując ją przez gazę.
Do pozostałych po odsączeniu orzechów dodajemy zimny syrop cukrowy.
Całość odstawiamy na 4 tygodnie
 pamiętając o potrząsaniu zawartością słoja co dwa trzy dni.
Po upływie miesiąca zlewamy z orzechów syrop i łączymy go z odlaną wcześniej nalewką.
Odstawiamy na kwartał, by na dnie wytrącił się osad.
Klarowną nalewkę odlewamy do butelki,
 a resztę przefiltrowujemy przez gazę i łączymy z nalewką.

Włoskie nocino

Jeśli ktoś ma ochotę posmakować w tradycyjnym, zdrowotnym włoskim trunku,
 może uzbroić się w cierpliwość i samodzielnie przygotować w domu.

Składniki:
30 zielonych orzechów włoskich;
pół litra spirytusu;
trzy czwarte kilograma cukru;
10 gram mielonego cynamonu;
10 gram goździków;
jedna skórka z cytryny;
400 mililitrów wody.

Orzechy myjemy i kroimy na ćwiartki.
Wkładamy do słoja pojemności minimum trzech litrów
 i dodajemy do niego połowę cukru, cynamon,
 goździki i skórę z cytryny bez białego miąższu.
Wszystko zalewamy alkoholem.
Szczelnie zamykamy słoik i odstawiamy na dwa miesiące w jasnym,
 najlepiej słonecznym miejscu, na przykład na parapecie.
Co dwa lub trzy dni, potrząsamy jego zawartością tak,
 aby cukier mógł się całkowicie rozpuścić.
Po dwóch miesiącach gotujemy syrop cukrowy
czyli pozostały cukier mieszamy z wodą i gotujemy na wolnym ogniu,
 stale mieszając aż do rozpuszczenia cukru.
Zimny syrop dodajemy do nalewki i odstawiamy ją w ciemne, chłodne miejsce.
Po tym czasie, gotowy filtrujemy kilka razy przez gazę,
wlewamy do butelek i odstawiamy na rok w ciemne, chłodne miejsce.

Nasiona pokrzywy- Peeling, wyciąg olejowy, także na popęd seksualny

Nasiona pokrzywy zwyczajnej pojawiają się na szczycie rośliny od lipca do listopada,
 po przekwitnieniu jej drobnych, niepozornych kwiatów.
 Tworzą małe, wiszące grona, a wielkością przypominają główki od szpilki,
 toteż na jednej pokrzywie może ich się znajdować około kilkanaście tysięcy.
 Owoce pokrzywy są znacznie mniej znane niż jej liście i korzenie, ale niemniej wartościowe.
Ich najcenniejszą zaletą jest obecność oleju
o wysokiej zawartości nienasyconych kwasów tłuszczowych.
 Warto je spożywać na surowo i dodawać do potraw.

Te mało popularne obecnie nasiona były doskonale znane już w starożytności.
Zalecało się spożywanie ich razem z winem
w celu podniesienia aktywności seksualnej, zarówno męskiej jak i kobiecej.

Nasiona pokrzywy wyróżniają się wysoką zawartością antyoksydantów,
które pozytywnie wpływają na komórki i tkanki
chroniąc je przed uszkodzeniami wywołanymi przez wolne rodniki tlenowe.
 Nasiona mają ochronny wpływ na jelito grube i wątrobę.
Fitohormony obecne w nasionach pokrzywy
pozytywnie wpływają na regulację gospodarki hormonalnej organizmu.
 Prawdopodobnie to z tego powodu spożywano je dawniej w celu podniesienia witalności,
 a także zwiększenia płodności i popędu seksualnego.
Nasiona pokrzywy zawierają 30% tłuszczu,
którego większość stanowią nienasycone kwasy tłuszczowe.
W nasionach znajdują się także karotenoidy, witamina E, polisacharydy, oraz śluzy.
Fitoterapeuci zalecają spożywanie nasion pokrzywy,
aby wesprzeć zdrowie i funkcjonowanie nerek.
Nasiona te są również zaliczane do adaptogenów, czyli żywności bądź substancji,
 które wzmacniają odporność organizmu na stres i łagodzą napięcie z nim związane.
Z nasion pokrzywy można zrobić domowe kosmetyki,
 które będą działały odżywczo na skórę dzięki obecności dobrych tłuszczy i antyoksydantów.
 Poprawią nawilżenie skóry oraz jej elastyczność,
złagodzą nieprzyjemne objawy alergii
i pomogą zmniejszyć stany zapalne pojawiające się na skórze.

Spożywanie nasion zaleca się podczas:

    Osłabionej czynności nerek i nadnerczy,
    Chronicznym zmęczeniu,
    Rozdrażnieniu,
    Narażeniu na stres,
    Obniżonym popędzie seksualnym,
    Wysokiej aktywności fizycznej,
    Intensywnej pracy umysłowej,
    Dolegliwościach skórnych takich jak podrażnienia, wysypka, wypryski, zaczerwienienie, trądzik.

Nasiona pokrzywy można spożywać podobnie jak powszechnie znane nasiona słonecznika, dyni i inne.
 Warto dodawać je do zup, sałatek, koktajli, jogurtów i wszędzie, gdzie tylko mamy ochotę.
 Można je łączyć z innymi nasionami w ciekawe mieszanki.
 Jednym z pomysłów na taką mieszankę jest połączenie nasion pokrzywy i konopi z ziołami prowansalskimi,
 solą i pieprzem, którą można wykorzystać do przyprawiania potraw, gotowanych warzyw, czy kanapek.


    Peeling.
Zmielić 50 ml nasion, skropić je spirytusem i zalać ulubionym olejem roślinnym lub mieszaniną kilku z nich
 np. oliwa z oliwek, masło shea, olej z awokado w ilości 250 ml.
 Dodać kilka kropel naturalnych olejków zapachowych,
a następnie przykryć i odstawić na 2 dni w chłodne miejsce.
 Następnie zmielić cukier i sól w dowolnej proporcji i przygotować objętość 500 ml.
 Dodać gotowy wyciąg olejowy, dokładnie wymieszać i przełożyć do czystego słoiczka.
Peeling należy wykorzystać w ciągu miesiąca.


    Wyciąg olejowy.
Rozdrobnić w młynku jedną część nasion,
zalać je pięcioma częściami dobrego oleju
i odstawić do naciągnięcia na dzień lub dwa.
Należy go przechowywać w ciemnym i chłodnym miejscu
i dodawać do zimnych potraw albo stosować w celu pielęgnacji skóry.

Płatki dzikiej róży - sok, ucierane, nalewka. Przepisy

Choć więcej właściwości leczniczych wykazują owoce dzikej róży,
to do sporządzenia aromatycznej herbatki przydadzą się również jej kwiaty.
Suszymy je w temperaturze pokojowej,
potem przechowujemy w szczelnie zamkniętym naczyniu, aby zatrzymać różany aromat.
 Świeże płatki mogą służyć również do sporządzania konfitur.

W lecznictwie i kosmetyce wykorzystuje się zarówno owoce dzikiej róży, jak i jej płatki.
 W płatkach zawarte są substancje, które działają kojąco i uspokajająco.
 Sok z płatków dzikiej róży pomaga leczenie stanów zapalnych gardła.
 Z płatków sporządza się także olejki stosowane w kosmetyce.
Mają one działanie rozjaśniające, nawilżające i wygładzające.
 Ze względu na dużą zawartość witaminy C, owoce dzikiej róży przetwarza się w różnoraki sposób
 i podaje do wzmocnienia układu odpornościowego oraz w przypadku przeziębień.
 Dziką różę poleca się również osobom mającym problemy z układem krążenia,
 ponieważ działa na naczynia krwionośne, które uszczelnia i wzmacnia.

Znajdziemy w niej wiele witamin i składników, które mają dobry wpływ na nasze zdrowie:

witamina B1 i B2, mają wpływ na system nerwowy, sercowy i naczyniowy, przyspieszają gojenie się ran,
witamina K bierze udział w wytwarzaniu czynników odpowiedzialnych za krzepliwość krwi,
 zapobiega zwapnieniu i odkładaniu się płytek miażdżycowych,
witamina E to silny przeciwutleniacz, działa przeciw powstawaniu zakrzepów krwi oraz chroni krwinki czerwone,
 odpowiedzialna jest za donoszenie ciąży i prawidłowy rozwój płodu.
    witamina C. dzika róża zawiera jej o wiele więcej niż cytrusy,
witamina C uczestniczy w syntezie włókien kolagenowych, najbardziej znana jest z tego,
 że wspomaga układ odpornościowy,
stosuje się ją także w przypadku odleżyn czy trudno gojących się ran, jest antyutleniaczem,
    witamina A ma istotny wpływ na wzrok, utrzymuje prawidłowy stan skóry oraz włosów.


Sok z płatków dzikiej róży

Pół kilograma oczyszczonych płatków róż umieścić w słoju
 z jedną pokrojoną w plasterki cytryną i zalać litrem wody.
 Odstawić go na dobę. Płatki po tym czasie należy odcedzić
i dodać pół kilograma cukru oraz trochę soku z cytryny.
 Gotować na wolnym ogniu przez 15 minut. Przelać do słoików.
Pasteryzacja nie jest obowiązkowa.



Ucierane płatki róż

Wysuszone płatki róż należy ucierać wraz z cukrem w proporcjach, garść płatków, łyżka cukru.
Najlepiej użyć do tego makutry, ale nie w każdym domu jest ona obecna,
 można zatem sięgnąć po drewnianą łyżkę.
Dodać po utarciu sok z cytryny.
 Przechowywać w lodówce.
Jeść 3 razy dziennie po łyżeczce.
 Działa uspokajająco.

Nalewka z płatków dzikiej róży

potrzebujemy:
    250g pachnących płatków róży,
    zero siedem litra czystej wódki,
    półtora szklanki wody,
    półtora szklanki cukru,
    sok z dwóch cytryn.

Płatki róży włożyć do czystego dużego słoika i zalać czystą wódką.
 Płatki muszą być przykryte.
 Szczelnie zamknąć i odstawić na dwa miesiące w ciemnym i chłodnym miejscu.
 Nalewka nabierze pięknego złotego koloru.
Po dwóch miesiącach przefiltrować wódkę z płatkami przez sitko
 nie wyciskać płatków tylko lekko je przydusić na sitku.
Do przefiltrowanej wódki  dolać czysty sok z dwóch cytryn.
Następnie zagotować wodę i dodać cukier,
podgrzewać do momentu rozpuszczenia się cukru, zdjąć szumy.
Zostawić do całkowitego ostudzenia i potem dodać do nalewki.
Wlać do czystych butelek, zakręcić i zapomnieć o niej na cztery miesiące.

20..Kwiaty akacji, robinia akacjowa cz.3- przepis na tonik i dwie nalewki

Istnieje wiele skutecznych przepisów wykorzystujących akację.
Jednym z nich jest tonik z kwiatów akacji, który można zastosować do codziennego przemywania twarzy.
 Można go używać zastępczo lub wraz z płynem do demakijażu.

 Aby samemu wykonać tonik z akacji,
 należy zalać szklankę kwiatów akacji przegotowaną lub zdemineralizowaną wodą
i odstawić na około dobę.
 Po tym czasie powinno dodać się około dwóch łyżek octu winnego i wymieszać.

 Otrzymany w ten sposób tonik nadaje się do codziennego użytku,
zarówno dla skóry suchej, jak i tłustej.
Za sprawą zawartych w akacji związków tonik działa nawilżająco
i przyczynia się do zahamowania procesów starzenia skóry.


Nalewka na kwiatach akacji.

dwie szklanki białych kwiatów akacji,
litr alkoholu 65-70% , można go uzyskać z połączenia pół litra spirytusu i pół litra wódki,
pół litra wody,
jedna szklanka miodu najlepiej akacjowego.


Kwiaty akacji w słoju zalać alkoholem i odstawić w ciepłe miejsce na dwa trzy tygodnie,
 od czasu do czasu poruszając słojem.
Odcedzić, połączyć z syropem przygotowanym z miodu i wody, dodać sok z cytryny,
wymieszać i odstawić na dwie doby.
 Przefiltrować, rozlać do butelek i przechowywać w ciemnym chłodnym miejscu przez 3 miesiące.
Po upływie czasu trunek jest gotowy do konsumcji.


Można również stworzyć nalewkę z innych składników.

150 gram płatków kwiatu akacji,
jedna laska wanilii,
400 mililitrów wody,
300 gram cukru,
litr wódki.

Płatki kwiatów akacji i przekrojoną laskę wanilii wrzucamy do słoika,
zalewamy alkoholem i szczelnie zamykamy.
Następnego dnia przygotowujemy syrop z cukru i wody.
 Ostudzony wlewamy do macerujących się płatków w alkoholu,
zamykamy i odstawiamy na dwa miesiące.
 Następnie filtrujemy i przelewamy do butelek.


O właściwościach leczniczych  dowiesz się z dwóch poprzednich części poświęconych robinii akacjowej.

Kwiaty akacji, robinia akacjowa cz 2 przepis na syrop i wywar

Robinia akacjowa i jej właściwości zdrowotne.

Robinia akacjowa zawiera olejki eteryczne, flawonoidy,
barwniki antocyjanowe oraz związki cukrowe.
Jest rośliną inwazyjną, która rozrasta się w szybkim tempie.
Surowcem zielarskim w przypadku akacji są tylko jej kwiaty,
 które posiadają cudowny miodowy aromat i pięknie wyglądają.

Rosną w gronach. Wpływają one pozytywnie na układ moczowy działając moczopędnie,
stosowane są także przy stanach zapalnych nerek.

Ponadto kwiaty robinii są pomocne w dolegliwościach układu pokarmowego,
 szczególnie przy nadkwaśności, problemach trawiennych oraz przy wrzodach.
 Akacja działa także odtruwająco, pozwala usunąć z organizmu toksyny.
Ma również właściwości wyciszające i relaksujące.
Można ją stosować wspomagająco przy reumatyzmie i chorobach skóry.
Kwiaty akacji działają także rozkurczowo, przeciwzapalnie, wzmacniająco oraz żółciopędnie.

Syrop z kwiatów robinii.

Do syropu z kwiatow robinii potrzebujemy:

    60 g płatków kwiatów akacji bez zielonych części
kilogram cukru,
  jedną cytrynę,
litr wody

    Wodę, cukier i sok z cytryny podgrzewamy mieszając do momentu kiedy cukier się rozpuści,
 następnie doprowadzamy go do wrzenia, zdejmujemy z palnika i odstawiamy do przestygnięcia.
    W minimum dwulitrowym słoiku umieszczamy płatki kwiatów akacji,
 zalewamy je przestudzonym syropem cukrowym, przykrywamy słoik gazą
i odstawiamy na dobę w ciepłe, słoneczne miejsce.
    Po tym czasie przecedzamy syrop, wyciskając również kwiaty.
    Syrop zagotowujemy na małym palniku i od razu po zagotowaniu
przelewamy go do wyparzonych szklanych butelek lub słoików, zakręcamy szczelnie.
    Przechowujemy syrop w ciemnym, chłodnym i suchym miejscu.

Taki syrop jest niezastąpiony w przypadku przeziębień,
wzmacnia organizm, pobudza apetyt.



Wywar z kwiatów akacji.

Do garnka wsypać dwie łyżki świeżych kwiatów akacji i zalać je półlitrem wody.
 Doprowadzić do wrzenia, zmniejszyć gaz do minimum i gotować nie dłużej niż 10 minut.
Garnek zdjąć z gazu, przykryć i zaparzać przez 5 minut. Przecedzić.

Ciepły wywar można dosłodzić miodem , a pijemy go głównie po to,
by wypocić nasz organizm.

Kwiaty akacji, robinia akacjowa cz.1- przepis na konfiturę

Kwiaty  robinii akacjowej są smaczne, nawet na surowo, prosto z gałązki.
 Robinia to roślina motylkowa może być spokrewnione z grochem, fasolą i bobem,
 to dlatego jej kwiaty smakują jak zielony groszek.
Niestety inne części robinii akacjowej są toksyczne.
Tymczasem kwiaty akacji można jeść bez cienia wątpliwości, są smaczne i zupełnie bezpieczne.
Warto jeść je na surowo, prosto z gałązki.
Ale wiele osób smaży je w cieście naleśnikowym, podobnie jak kwiaty bzu czarnego.

Taka pospolita i wydawałoby się niepozorna roślina jak robinia akacjowa,
znana powszechnie pod nazwą akacja ma spore walory zdrowotne.
To surowce typowo flawonoidowe.
 Kwiaty nadają się do smażenia w cieście naleśnikowym i racuchowym.

Toniki kwiatowe z robinii, czyli maceraty z kwiatów na wodzie mineralnej,
 ewentualnie z dodatkiem alkoholu i gliceryny, kwasu mlekowego,
 białego wina albo kwasu octowego, ponadto witaminy C lub soku cytrynowego,
 są przydatne do pielęgnowania cery suchej, wrażliwej,
z rozszerzonymi naczyniami krwionośnymi,
z trądzikiem różowatym, skóry uszkodzonej lekami,
skłonnej do wyprysków i plamic naczyniowych.

Z kwiatów świeżych można sporządzać syrop i napar,
 analogicznie jak z kwiatów bzu czarnego i mniszka.
 Kwiaty suche stosowane są do przyrządzania naparu.
Najlepiej je suszyć na strychach, w szopach dość szybko, by nie zczerniały.
 Zrywając kwiaty akacji trzeba pamiętać o tym,
by robić to w miejscu oddalonym od dróg w słoneczny dzień.
Można je dodawać jako składnik aromatyzujący do rozmaitych herbat czy innych napojów.
 Albo zaparzać same dla wzmocnienia, uspokojenia i poprawy pracy narządów wewnętrznych.

Kwiaty akacji mają działanie moczopędne,
 rozkurczowe na mięśnie gładkie układu moczowego i pokarmowego,
 uszczelniające i wzmacniające naczynia krwionośne, przeciwagregacyjne,
 rozszerzające naczynia, poprawiające krążenie krwi.
 Wzmagające wydalanie szkodliwych produktów przemiany materii,
 chlorku sodu i kwasu moczowego.
 Surowiec w postaci mocnych naparów i nalewki może obniżać ciśnienie krwi
i działać uspokajająco na układ nerwowy wegetatywny i ośrodkowy.

Wskazania do spożywania kwiatów:
 skąpomocz, stany zapalne układu moczowego, kamica moczowa, dna moczanowa,
 reumatyzm, choroby skóry na tle wadliwej przemiany materii i zatruć ksenobiotykami,
 choroba wieńcowa, kruchość i przepuszczalność naczyń krwionośnych,
 osłabienie kobiet po porodzie, nadciśnienie.
W dawnej medycynie również w leczeniu stanów skurczowych
 i nieżytów przewodu pokarmowego i chorób gorączkowych.

Konfitura z kwiatów akacji
200g płatków bez zielonych części kwiatów,
500g cukru,
sok z jednej cytryny.

Płatki ucierać w makutrze.
Ucierając dodawać stopniowo cukier i sok.
Po dodaniu wszystkich skladników ucieramy tak długo,
aż powstanie nam gęsta jednolita masa.
Konfiturę przekładamy do wyparzonych słoiczków i szczelnie zakrecamy.
Przechowujemy w lodówce lub w zimnej piwnicy.

Można ją stosować jako nadzienie do rogalików lub pączków.

Kwiaty kasztanowca- herbata i nalewki . przepisy

Kwiaty kasztanowca zawierają leukocyjanidynę,
 garbniki, kumaryny, saponiny, gwaninę i szereg innych zdrowotnych substancji.
 Możesz samodzielnie przygotować herbatę lub nalewkę z kwiatów kasztanowca ale pamiętaj,
 by zbierać produkty o właściwej porze roku i wybierać drzewa,
 które są stosunkowo daleko od ruchliwych ulic.
 Gotowe suszone kwiaty kasztanowca możesz kupić w sklepie zielarskim,
lecz nic nie zastąpi satysfakcji z własnego materiału zdrowotnego.

Nalewka ze świeżych kwiatów kasztanowca łagodzi bóle reumatyczne,
 bóle mięśni, mrowienie w nogach oraz dolegliwości żołądkowe.
Można ją stosować wewnetrznie i zewnętrznie.

Do przygotowania leku potrzebujemy:
20 łyżek kwiatu kasztanowca,
pół litra spirytusu,
pół litra przegotowanej ostudzonej wody.

Kwiaty rozdrobnij i zalej spirytusem i dwustoma pięćdziesięcioma mililitrami wody.
Słoik zakręć i odstaw na dwa tygodnie w ciemne miejsce,
mieszając od czasu do czasu.
Po upływie czasu odciśnij kwiaty, przecedź przez gazę dodaj kolejne 250 ml wody i odstaw na kolejne 7 dni.
Po tygodniu przelej do ciemnych butelek.

Stosuj 3 razy dziennie rozcieńczając 5 kropel w niewielkiej ilości wody.




Herbata z kwiatów kasztanowca zapobiega obfitym miesiączkom,
 łagodzi bóle reumatyczne, leczy kaszel i biegunkę, ma działanie przeciwrozkurczowe,
przeciwbakteryjne, ściągające, a także relaksujące.

Herbatkę przygotowujemy w następujący sposób.
Garść zasuszonych kwiatów zalej litrem wrzącej wody i odstaw pod przykryciem na kwadrans, następnie przecedź.

Herbatę z kwiatów kasztanowca można spożywać,
ale przecedzony napar dodany do kąpieli będzie miał dodatkowo działanie relaksujące.
Natomiast okłady robione z herbaty mają działanie przeciwbakteryjne i ściągające.




Nalewka z suszonych kwiatów kasztanowca uszczelnia naczynia krwionośne, usprawnia krążenie i usuwa obrzęki.

Do przygotowania tejże nalewki potrzebujemy:
garść suszonych kwiatów kasztanowca,
 kilka niedojrzałych kasztanów,
 pół litra spirytusu,
pół litra wody.

Na początku należy rozgnieść suszone kwiaty, posiekać kasztany.
wrzucić do słoika i zalać alkoholem rozcieńczonym dwustu pięćdziesięcioma mililitrami wody.
Odstawić na dwa tygodnie potrząsając od czasu do czasu by wymieszać dokładnie składniki.
Po dwóch tygodniach odfiltrować przez gazę lub filtr do kawy
 i dodać pozostałe 250 mililitrów wody odstawiając nalewkę na następne 7 dni.
po upływie czasu przelać do ciemnych butelek.

Pij dwa razy dziennie 10-20 kropli.
Nalewką możesz także smarować łydki, by uzyskać działanie miejscowe.

Owoce natury w maju cz 4 , Co i gdzie można zebrać w miesiącu maj

Liść brzozy.
Liście mają działanie moczopędne, przeciwreumatyczne i napotne.
Poprawiają także przemianę materii i działają odtruwająco na układ krwionośny.
Zbieramy tylko młode listki pod koniec kwietnia , na początku maja.
Drzewa światłolubne, pionierskie, zazwyczaj o małych wymaganiach pokarmowych i wilgotnościowych.
 Występują zazwyczaj na gorszych, piaszczystych glebach, a także na północnej granicy lasu.

Liść jeżyny.
Odwar z liści działa napotnie, stosowany jest w przeziębieniu i anginie.
Przynosi też ulgę w przypadku nieżytów górnych dróg oddechowych.
Jeżyny rosną zarówno na stanowiskach zacienionych jak i słonecznych.
Zajmują bardzo różne siedliska, suche, świeże i wilgotne, większość gatunków preferuje siedliska żyzne,
 zwykle związane z lasami, ich okrajkami i zaroślami.

Liść czarnej porzeczki.
Mają właściwości przeciwzapalne, moczopędne i napotne.
 Leczy się nimi schorzenia dróg moczowych i pęcherza, nieżyty żołądka i jelit, często w kompozycji z innymi ziołami.
Krzew występuje głównie na plantacjach ale można go spotkać w wilgotnych lasach.

Liść borówki bruszwicy.
Za pomocą naparów, herbaty i wywarów z liści borówki brusznicy, przeprowadza się leczenie mieędzy innymi zapalenie jamy ustnej,
zakażenia jelit, cukrzycy, reumatyzmu, dny moczanowej, łuszczycy.
Rośnie zarówno na podmokłych torfowiskach, wrzosowiskach jak i w borach świerkowych i suchych borach sosnowych.

Ruta zwyczajna.
Zwalcza pasożyty układu pokarmowego, obniża ciśnienie krwi, poprawia krążenie obwodowe,
 uszczelnia ściany naczyń krwionośnych i zwiększa wrażliwość skóry na promieniowanie słoneczne
Zapach ruty odstrasza koty.
przed kwitnieniem ścina się szczyty pędów i suszy w warunkach naturalnych w miejscach zacienionych i przewiewnych,
a następnie osmykuje liście, odrzucając łodygi.
W Polsce jest rośliną uprawianą.

Miodunka ćma.
Działanie ziela korzystnie wpływa na drogi oddechowe, przyspiesza gojenie się uszkodzonej tkanki płuc,
zwapnienie ognisk gruźliczych, usuwanie wydzielin z górnych dróg oddechowych,
 pobudza ruchy ich nabłonka rzęskowego.
Stosuje się ją, przeważnie w mieszance z innymi ziołami,
jako środek wykrztuśny, przy przewlekłym nieżycie oskrzeli oraz pomocniczo przy gruźlicy i zapaleniu płuc.
Najczęściej rośnie na glebach próchniczych, dobrze przewietrzanych. Jest cieniolubna.
Spotykana w lasach liściastych oraz zaroślach przede wszystkim w nadrzecznych.

Zbierając zioła, musimy pamiętać aby szukać miejsc oddalonych od ruchliwych ulic.
W przeciwnym razie możemy uzbroić nasze lekarstwo w trujące metale ciężkie.
Do zbierania ziół wybierzmy torebkę z naturalnego materiału lub koszyk wiklinowy , nie zbierajmy ich w folię.

Owoce natury w maju . cz 3 Co i gdzie można zebrać w miesiącu maj.

Kwiaty bzu czarnego.
 Na terenach leśnych zasiedla zwykle skraje lasu lub luki leśne.
Występuje w żyznych lasach liściastych, zwłaszcza na terenach zalewowych.
Często jest na siedliskach antropogenicznych; w zaroślach porastających opuszczone osiedla, ogrody, tereny przemysłowe.
 Młode okazy pojawiać się mogą nawet jako chwasty w uprawach.
 Gatunek nie kolonizuje terenów pokrytych zwartą darnią trawiastą, dopiero naruszenie jej zwarcia  umożliwia skuteczne wkroczenie czarnego bzu.
Gatunek preferuje gleby żyzne i bogate w związki azotu i fosforu, zwykle też bogate w potas, umiarkowanie wilgotne.

Kwiaty kasztanowca.
Napary i herbaty z kwiatów kasztanowca działają uszczelniająco na ściany naczyń włosowatych i przywracają ich elastyczność.
Napar z kwiatu kasztanowca wpływa pozytywnie na cały układ naczyniowy,
 poprawia krążenie oraz ukrwienie skóry, wzmacnia odporność i przeciwdziała stanom zapalnym i co najważniejsze – zastojom żylnym.
Stosowany zewnętrznie wpływa także kojąco na skórę – działa przeciwbakteryjnie, przeciwzapalnie i łagodnie ściągająco.
 Ma także zbawienny wpływ na przewód pokarmowy wykazuje działanie rozkurczowe, przeciwzapalne i przeciwbakteryjne.
Ma również łagodne właściwości przeciwbiegunkowe.

 Jasnota biała.
Znana też jako biała pokrzywka lub głucha pokrzywa bądź martwa pokrzywa.
Ma działanie przeciwzapalne, wykrztuśne, moczopędne i słabo ściągające.
Największe zastosowanie znajduje w leczeniu chorób i dolegliwości kobiecych.
 Napar z białą koniczyną stosowany jest przy nadmiernym i bolesnym miesiączkowaniu kobiet,
 gdyż zmniejsza krwawienie. Leczy też u kobiet upławy i stany zapalne narządów płciowych.
Polecane jest też przy obfitych miesiączkach picie odwaru 3 razy dziennie w równych porcjach.
Rośnie na przydrożach, rumowiskach, w zaroślach, w rowach. Zwykle tworzy skupienia.

Bylica piołun.
Zwyczajowo nazywana także piołunem, psią rutą, absyntem, wermutem, bielicą piołunem.
Piołun wykorzystywany jest jako przyprawa. Znano ją już w starożytnym Egipcie.
 Pite w formie nalewki lub palone, najczęściej jako ekstrakt, wykazują lekkie działanie psychodeliczne.
Odwar z ziela można także stosować zewnętrznie przy zwalczaniu pasożytów skóry, owsicy i glistnicy.
Roślina preferuje miejsca słoneczne, otwarte, nieosłonięte od wiatru.
 Dobrze rośnie na lekkich suchych glebach bez dużych wymagań względem podłoża, jest też mrozoodporna.

Tasznik pospolity.
Regionalnie nazywany bydlnik, gryczka, kaletki, sumki pastusze, chlebek Baby Jagi, tobołki pastusze czy babci serek.
Wartościowymi preparatami z ziela tasznika są tylko zimne ekstrakty. Odwary i napary pozbawione są właściwości leczniczych.
 Można z niego przygotować macerat, nalewkę i sok.
Rośnie przy drogach, na torach kolejowych, podwórzach, na wysypiskach śmieci, ugorach, w ogrodach, w szczelinach murów.

Szałwia.
Liście i cała naziemna część rośliny kryją w sobie bogaty w wiele składników olejek eteryczny.
Picie naparu, a także nalewki z suszonych liści szałwii,
jest wskazane między innymi w celu wzmocnienia i regulacji czynności wątroby, i regulacji zaburzeń miesiączkowania.
A także w celu usprawnienia pracy układu pokarmowego przy dolegliwościach, takich jak:
zgaga, wzdęcia, bóle brzucha, biegunka, nudności, osłabiona perystaltyka jelit, nieżyt żołądka i jelit oraz zatrucia pokarmowe.
Rośnie na słonecznych zboczach i skałach, na glebach bogatych w wapń, pulchnych i w miarę wilgotnych.

 Rdest ptasi różnolistny.
Znany również jako wróble języczki, świńska trawa, podorożnik.
Roślinę zbieramy w początkowej fazie kwitnienia, ścinamy ulistnione i kwitnące pędy.
Rdest ma właściwości moczopędne, odtruwające i przeciwkrwotoczne. Ma ono również działanie przeciwzapalne.
Rośnie na podwórzach, przydrożach, nad rzekami.

Zbierając zioła, musimy pamiętać aby szukać miejsc oddalonych od ruchliwych ulic.
W przeciwnym razie możemy uzbroić nasze lekarstwo w trujące metale ciężkie.
Do zbierania ziół wybierzmy torebkę z naturalnego materiału lub koszyk wiklinowy , nie zbierajmy ich w folię.

Owoce natury w maju . cz 2 Co i gdzie można zebrać w miesiącu maj.

Bobrek trójlistkowy.
Do celów leczniczych służą jedynie liście tej rośliny.
Wywar z liści stosowany jest często przy anemiach, jadłowstrętach, niestrawnościach, ale także ogólnym osłabieniu organizmu.
 W Polsce występuje na terenie całego niżu, niezbyt pospolicie.

Głóg dwuszyjkowy.
krzew wykorzystywany jest jako roślina ozdobna.
 W maju zbieramy kwiaty głogu, które następnie należy ususzyć.
Wyciąg z głogu stosowany jest przede wszystkim w chorobach serca.
W Polsce można znaleźć ten krzew w zaroślach śródpolnych, nieużytkach, skrajach lasów rzadko w parkach.

Fiołek trójbarwny.
 Nazywany często bratkiem polnym.
To wszechstronne ziele o bardzo szerokim działaniu.
 Kwiaty wyróżniają się pięknym zapachem i kolorem, dzięki czemu trudno pomylić fiołek z jakąkolwiek inną rośliną.
Często jest spotykane na terenie Polski. Można je znaleźć zarówno w parkach miejskich, jak i na łąkach.

Przywrotnik pospolity. Przyjaciel kobiet.
a inne potoczne nazwy to, gwiazdosz, gwiazdka, gęsie łapki.
Przywrotnik to roślina bardzo często stosowana przez kobiety. Ma zbawienny wpływ w przypadku bolesnych miesiączek.
Zmniejsza obfite krwawienia menstruacyjne, zmniejsza bóle, a ponadto pomaga w przypadku przykrych dolegliwości związanych z menopauzą.
Przywrotnik rośnie na łąkach, pastwiskach, w gajach i zaroślach, a także na brzegach lasów liściastych, na leśnych polanach, w przydrożnych rowach.

Pięciornik gęsi.
Znany jako srebrnik, pięciornik pospolity, pięćperset gęsi, srebrnik pospolity, gęsie ziele, gęsia trawa, gęsiówka, drabinki, dziewicze ziele.
Wyciąg z liści pięciornika stosowany jest w chorobach wątroby, w kamicy żółciowej. Poprawia czynność układu pokarmowego.
Ta roślina bogata w witaminę C, flawonoidy i przeróżne substancje mineralne występuje najczęściej
 na łąkach, pastwiskach, nad brzegiem wód, przy drogach, a niekiedy i na podwórzach.

Rumianek pospolity.
W maju zbieramy koszyczki i ziele rumianku.
Ziele suszymy zawieszone w bukietach w zacienionym miejscu.
Napary z rumianku zebranego z dzikich stanowisk mają intensywniejszy kolor, silniejszy aromat i dużo większą moc niż kupne.
Dziko występuje na polach, przydrożach i siedliskach ruderalnych. Roślina długiego dnia, światłolubna.

Bluszczyk kurdybanek.
Zbieramy górne części pędów w czasie kwitnienia.
Suszymy w miejscu przewiewnym, zacienionym rozkładając cienką warstwą na papierze.
Bluszczyk występuje w pobliżu domostw, na łąkach, pastwiskach, w pobliżu domostw. Lubi stanowiska między trawami, innymi ziołami.

Glistnik jaskółcze ziele.
 W maju podczas kwitnienia sokiem ze złamanych łodyżek smarujemy brodawki, kurzajki, wypryski.
Ze świeżych młodych pędów natychmiast po zebraniu robimy przetwory.
 Ziele suszymy w przewiewnym zacienionym miejscu.
Ta drobniutka ale mocarna roślina o wszechstronnym działaniu
rośnie najczęściej w ogrodach, lasach liściastych, w przydrożnych rowach,
preferuje przede wszystkim miejsca wilgotne i zaciemnione.
Lubi gleby ilaste, żyzne bogate w azot,
to gatunek charakterystyczny dla leśnych i zaroślowych zbiorowisk tworzonych przez robinię akacjową.

Zbierając zioła, musimy pamiętać aby szukać miejsc oddalonych od ruchliwych ulic.
W przeciwnym razie możemy uzbroić nasze lekarstwo w trujące metale ciężkie.
Do zbierania ziół wybierzmy torebkę z naturalnego materiału lub koszyk wiklinowy , nie zbierajmy ich w folię.

Owoce natury w maju . cz 1 Co i gdzie można zebrać w miesiącu maj.

Mniszek lekarski.
Najlepszy termin to początek maja.
 Kwiaty mają wtedy dużo słońca i są pięknie otwarte te mniej są gorzkie w smaku.
Warto też pamiętać że kwiatów się nie myje a zbieranie powinno się odbywać w słoneczny dzień.
 Rośliny te rosną na siedliskach ruderalnych, na łąkach i murawach, w uprawach i widnych lasach.

Pokrzywa pospolita.
Cały maj można zbierać to ziółko.
 Pokrzywę zbieramy zanim zakwitnie gdyż później traci swoje walory zdrowotne.
Rośnie w wilgotnych lasach i zaroślach oraz bardzo często jako gatunek synantropijny na żyznych siedliskach ruderalnych.

Krwawnik pospolity
Podobnie jak pokrzywę cały miesiąc możemy zbierać krwawnik.
Osiąga wysokość 50–80 cm.
 Czasem tworzy niewielkie kępy.
 Cała roślina jest miękko, wełnisto owłosiona.
Zbiera się je podczas kwitnienia, gdzie ścina się je kilka centymetrów nad ziemią, a następnie suszy w zaciemnionym i przewiewnym miejscu.
 Możemy spotkać tą roślinę w całej Polsce na łąkach, w zaroślach, nieużytkach i w ogrodach.

Liście lipy.
Gatunki dziko rosnące w Polsce to lipa drobnolistna i lipa szerokolistna.
Herbaty oraz napary z liści lipy pomogą
w stanach zapalnych, bólach gardła, a także obniżą gorączkę.
 Lipa pomoże też w problemach z trawieniem, przy biegunce i ułatwi zasypianie.

Podbiał pospolity
Znany również jako białkuch, ośla stopa, boże liczko, kniat, kaczyniec, grzybień, białodrzew, gęsie łebki, kwiat szczupaczy.
Zbiór liści zaczynamy z końcem maja.
To roślina rosnąca na łąkach, polanach, przydrożach. Czasem pojawia się także na trawnikach.

Mięta.
W maju najlepszą jakość osiąga mięta.
Używana jest jako zioła o specyficznym, miętowym aromacie, w kuchni, ale także w ziołolecznictwie.
 Rośnie na różnych siedliskach, najczęściej wilgotnych lub mokrych, ale też na suchych stepach.

Pędy sosny.
Pędy na sosnach pojawiają się już w marcu, jednak to te majowe są najlepsze gdyż mają więcej soku i mniej żywicy.
 Najlepiej wybierać te długości kciuka.
Ważne przy zbieraniu pędów jest to, aby z jednej sosny nie zrywać zbyt dużo pędów, może to bowiem zaszkodzić drzewu.

Liść babki lancetowatej.
zwanej inaczej babka wąskolistna.
Surowe liście mogą posłużyć za dodatek do sałatek, natomiast z suszu można zrobić odwar.
 Występuje na terenie całej Polski, na łąkach, pastwiskach, trawnikach.


Zbierając zioła, musimy pamiętać aby szukać miejsc oddalonych od ruchliwych ulic.
W przeciwnym razie możemy uzbroić nasze lekarstwo w trujące metale ciężkie.
Do zbierania ziół wybierzmy torebkę z naturalnego materiału lub koszyk wiklinowy , nie zbierajmy ich w folię.

kwiat lipy - właściwości i przepis na syrop

Lipa jest drzewem należącym do rodziny lipowatych.
 Pospolicie występuje w strefach klimatu umiarkowanego na półkuli północnej.
 Surowcem leczniczym są charakterystycznie pachnące kwiatostany,
które zakwitają na przełomie czerwca i lipca.
 W Europie występują dwa gatunki lipy.
 drobnolistna i szerokolistna.
 Kwiaty obu gatunków mają zbliżone właściwości lecznicze.
Zbiera się je razem z przysadkami już w czasie kwitnienia, podczas gorącej i suchej pogody.

Kwiaty lipy zawierają cenne flawonoidy, związki śluzowe i olejki eteryczne.
 W aptekach dostępne są gotowe herbatki i preparaty z lipą,
 ale łatwo możemy przygotować domowe napary z ususzonych kwiatów.
Surowiec należy suszyć w warunkach naturalnych,
 w suchym przewiewnym miejscu lub na specjalnej suszarce w temperaturze nie wyższej niż 35 stopni Celsjusza.

Swoje łagodne właściwości przeciwzapalne lipa zawdzięcza obecności związków śluzowych.
 Związki te wykazują działanie osłaniające, powlekające, ochronne i zmiękczające.
 Dzięki temu łagodzą bóle gardła i silny kaszel.
Gorące napary z kwiatów lipy powinno się pijać w trakcie przeziębienia,
 w stanach gorączkowych, anginie, zapaleniu gardła, krtani i oskrzeli.

Napary z lipy stosuje się także jako środek napotny w chorobach,
 którym towarzyszy podwyższona temperatura.
 Napary te zwiększają ilość wydzielanego potu,
przyspieszają wydalanie toksyn z organizmu i poprawiają oddychanie skóry.
Ich działanie polega na pobudzeniu gruczołów potowych w skórze oraz zwiększeniu
 ich wrażliwości na bodźce przekazywane przez zakończenia nerwowe.
Działanie napotne ma również gorąca kąpiel z dodatkiem suszonych kwiatów lipy szerokolistnej.

Olejki eteryczne zawarte w kwiatach lipy delikatnie łagodzą napięcie mięśni gładkich oraz pobudzają wydzielanie soków żołądkowych.
 Zwiększają także przepływ żółci do dwunastnicy,
tym samym zmniejszając prawdopodobieństwo powstawania kamieni na woreczku żółciowym.
 Ułatwiają trawienie pokarmu i wydalanie niestrawionych resztek z organizmu.
 Wyciągi z lipy drobnolistnej przyniosą ulgę w niestrawności i nudnościach.

Napary z kwiatów lipy mają dobroczynny wpływ na skołatane nerwy.
 Zmniejszają napięcie, łagodzą stany nadmiernego pobudzenia,
 pomagają w zmęczeniu długotrwałym wysiłkiem umysłowym.
Ze względu na bardzo delikatne działanie poleca się go osobom starszym.

Olejki eteryczne obecne w kwiatach pomagają w problemach z zasypianiem.
 W walce z bezsennością najlepsze są napary z lipy dodawane do gorącej kąpieli.
 Na rynku dostępne są również poduszki wypełnione mieszanką ziół nasennych, w tym także kwiatów lipy.

Swoje moczopędne działanie kwiaty lipy zawdzięczają obecności olejków eterycznych,
 w skład których wchodzą związki działające drażniąco na kanaliki nerkowe.
 Pobudzenie nerek skutkuje zwiększeniem ilości produkowanego moczu.

 

Pamiętajmy również, że napar ze suszonego kwiatu lipy jest świetnym „lekiem” napotnym przy gorączce,
grypie czy chorobach górnych dróg oddechowych.

Nie ma szczególnych przeciwwskazań do stosowania preparatów z kwiatów lipy.
 Jednakże ze względu na nieustalone skutki uboczne nie powinniśmy podawać ich małym dzieciom.
Jeżeli objawy choroby pomimo stosowania lipowych preparatów nie ustępują,
 należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem.


Powyższa porada jest jedynie sugestią i nie może zastąpić wizyty u specjalisty.
 Pamiętaj, że w przypadku problemów ze zdrowiem należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem!
 Musimy pamiętać, że kuracja kwiatami lipy ma jedynie charakter dodatkowy,
 nie może zastąpić konwencjonalnej terapii.


Potrzebujemy 100g kwiatów lipy.

 Robimy syrop cukrowy.
Litr wody zagotowujemy dodając do niej 0,5kg cukru.

 Kwiaty zalewamy gorącym syropem,
dodajemy sok z jednej cytryny i całość odstawiamy na 2-3 dni,
 nie zapominając, przemieszać nasz syrop raz dziennie.